Pellè centraal in docu: ''De boetepot heeft hij behoorlijk gevuld in die periode''

Graziano Pellè stond afgelopen weekend centraal in de documentaire Grazie op ESPN. De voormalig spits van Feyenoord wordt beschouwd als een van de grootste aanvallers uit de clubhistorie. In de uitzending werd uitgebreid teruggeblikt op zijn periode in De Kuip, waarin hij in 65 wedstrijden maar liefst 55 doelpunten wist te maken. Ondanks de aanvankelijke kritiek bij zijn komst, groeide de Italiaan uit tot een absolute publiekslieveling.

Pellè maakte op 27-jarige leeftijd de overstap naar Rotterdam om de leegte op te vullen die John Guidetti had achtergelaten. Omdat hij eerder bij AZ, Sampdoria en Parma niet onbetwist was, waren de verwachtingen bij het publiek wisselend. Feyenoord huurde de spits in eerste instantie voor een jaar van de Italiaanse club Parma. Uiteindelijk bleek het een gouden greep van de club, die hem later voor 2,5 miljoen euro definitief overnam en hem een vierjarig contract bood.

De Italiaanse spits legt in de documentaire uit hoe de transfer naar Feyenoord destijds tot stand kwam: ''We hadden een gezamenlijke vriend met de zoon van Ronald Koeman. We waren op vakantie in Spanje en die vriend kreeg een bericht van de zoon van Ronald. En toen zei ik: 'stuur hem een bericht dat ik naar Feyenoord wil.' Het was gewoon een grap, daar konden we om lachen. Na een paar weken werd ik gebeld. Hier zijn we dan, met twee hele mooie jaren als gevolg.''

Ronald Koeman bevestigt dat zijn zoon de eerste was die de naam van de spits liet vallen: ''Mijn zoon kwam bij mij aan de lijn, die zei: is Graziano niks voor jullie bij Feyenoord? Ik zei: 'Want? Hij speelt toch gewoon bij Parma?' 'Ja, maar hij staat open om naar Feyenoord te gaan.' Het vraagteken was bij mij wel: is hij nog fit genoeg? Na een gesprek wist ik wel: hij komt terug naar Nederland om iedereen te laten zien dat hij een geweldige spits is. Hij werd ongelooflijk belangrijk voor het elftal, niet alleen door zijn doelpunten maar ook door zijn persoonlijkheid.

''Uiteindelijk heeft hij mij verrast door de vele doelpunten die hij gemaakt heeft. Hij was gewoon heel compleet als spits, grote lange jongen en een geweldig lichaam. Ik kan me ook nog herinneren dat iedereen in De Kuip zijn kapsel zoals Graziano liet knippen. Hij had ook een stukje Italiaanse arrogantie wat een meerwaarde voor het team was. We hadden een jong elftal en daar paste hij perfect in.''

Ook Martin van Geel herinnert zich de situatie rond de komst van de spits nog goed. De technisch directeur legt uit dat de financiële middelen destijds beperkt waren: ''Wij hadden destijds een dusdanige financiële situatie dat we alleen konden huren en niet kopen. John Guidetti, die we het jaar ervoor gehuurd hadden, was terug naar City. Niemand stond bij Pellè stil van ons, hij zat op de tribune bij Parma. Het was zeker niet zo dat hij zich in de picture speelde. Ronald hadden we destijds als hoofdtrainer en was daarvoor hoofdtrainer bij AZ in Alkmaar en had toen Pellè in zijn selectie, die te maken had met veel concurrentie. We bespraken dat in het eerstvolgende scoutingoverleg. Pellè nam uiteindelijk de rol van Guidetti moeiteloos over. Sterker nog, hij was completer en dus ook beter.''

Teamgenoot Ruben Schaken had aanvankelijk zijn twijfels over de versterking: ''We waren toen net uitgeschakeld in de voorrondes van de Champions League en Europa League, mede omdat we niet op tijd een spits hadden. Feyenoord was druk bezig met een spits en toen kwamen ze met Pellè op de proppen. Het was niet de eerste spits waar je aan dacht om Feyenoord omhoog te helpen. Toen hij kwam merkten we wel gelijk: dit is niet meer de Pellè van AZ. Ik ben die periode regelmatig in Amsterdam geweest en daar kwam ik hem ook wel eens tegen. Lekker feestje genieten, hoort er ook bij als voetballer. Alleen dat was bij Feyenoord helemaal weg. Hij was gefocust.''

De spits voelde zelf ook dat de match met de stad en de club direct goed was: ''Om eerlijk te zijn was het niet makkelijk in Rotterdam te gaan vanwege de vele supporters. Ik was meer gefocust op mijn prestaties op het veld, maar tegelijkertijd ook benaderbaar voor de supporters. Ik voelde al snel dat de stad en het team heel erg bij mij pasten. Ook voor mijn toekomst; we weten dat de Eredivisie een goede springplank is voor een grote competitie. Dus ik wilde graag langer blijven. Feyenoord was ook erg blij dat ik er was en waarschijnlijk wilde de club niet dat ik weer zou vertrekken. Dus het was voor beide een goede oplossing. Mijn statistieken waren uiteindelijk top. Ik denk dat het mijn beste statistieken waren in mijn carrière met alle doelpunten die ik maakte. Ik heb genoten van Feyenoord.''

Ondanks het succes waren er ook interne strubbelingen, vaak gerelateerd aan zijn flamboyante levensstijl en temperament. Van Geel vertelt over de haat-liefdeverhouding: ''Mijn persoonlijke relatie was goed, maar ik had ook af en toe een haat-liefdeverhouding met hem. Hij is geliefd vanwege zijn professionaliteit, zijn doelpunten en bracht Feyenoord naar een hoger niveau. Het was een fijn persoon, maar zocht ook het randje. Hij kwam toch met een Ferrari naar het stadion dan met de Opel, dat verplicht was. Er was soms een akkefietje op de training. De boetepot heeft hij behoorlijk gevuld in die periode. Op een gegeven moment maakte hem de boetes ook niks meer uit. Dus toen lieten we hem andere dingen doen en hem bijvoorbeeld een Italiaanse lunch laten regelen. Dat waren ook weer mooie momenten.''

Pellè erkent dat zijn temperament soms de overhand nam: ''Dit zit in het Italiaanse bloed, ik reageerde soms wat overdreven. Ik moest regelmatig op kantoor komen; daar vroegen ze aan mij om wat rustiger te reageren. Ik speelde altijd met een winnaarsmentaliteit, zowel in de wedstrijden als op het trainingsveld. Ronald kan daar meer over vertellen.''

Koeman beaamt dat de spits een echte winnaar was: ''Hij was een winnaar. Als het dan niet lukt, had hij wel eens problemen om zijn emoties in bedwang te houden.'' Dit kwam onder andere tot uiting na de uitwedstrijd tegen FC Twente, waarbij Pellè uit woede de catacomben vernielde. Ruben Schaken herinnert zich dat moment nog goed: ''Ik weet nog als de dag van gisteren dat ik na het laatste fluitsignaal achter hem liep. De beelden zijn misschien nog te vinden; alles was kort en klein geslagen. We kregen toen vaak doelpunten tegen uit standaardsituaties en hij speelde zelf een enorm goede wedstrijd. We trokken toen weer niet aan het langste eind. Pellè besefte dat wij die dag de kans op het kampioenschap hebben verspeeld.''

Pellè zelf ziet dat duel ook als het breekpunt: ''Ik wilde kampioen worden. De wedstrijd tegen FC Twente was een sleutelduel. Als we die hadden gewonnen, wat wij ook verdienden, hadden we kampioen kunnen worden. Na het gelijkspel in Enschede was alle hoop verdwenen.'' Uiteindelijk leidde zijn ambitie en levensstijl hem naar de Premier League. Van Geel legt uit waarom een langer verblijf niet haalbaar was: ''Wij wilden verlengen met Pellè, maar Southampton meldde zich. Toen zei hij letterlijk tegen mij: 'Ik wil heel erg graag blijven, maar dan wil ik hetzelfde salaris verdienen wat ik elders kan krijgen.' Dat konden wij uiteraard niet.''

Pellè besluit met een dankwoord aan de club: ''Het was voor mij belangrijk om de volgende stap te maken. Op het hogere niveau bleef ik scoren en werd ik opgeroepen voor het nationale elftal; Feyenoord blijf ik daardoor altijd dankbaar.''