Trauner dacht aan stoppen: "Natuurlijk ben ik wat vertrouwen kwijtgeraakt"

Gernot Trauner speelde vorige week na elf maanden weer een officiële wedstrijd voor Feyenoord. In een uitgebreid interview met Feyenoord ONE vertelt de Oostenrijker over het mentaal pittige jaar dat achter hem ligt, over de twijfels en over de steun binnen en buiten de club. Ook kijkt hij vooruit naar de vier finales om de tweede plaats, waarin hij weer van waarde hoopt te zijn voor het team.

"Het gaf een geweldig gevoel na een hele lange tijd", vertelt Trauner over zijn terugkeer op het veld. "Volgens mij was het in totaal ongeveer elf maanden dat ik niet voor Feyenoord heb gespeeld. In eerdere interviews hebben we het er al vaker over gehad. Ik ben blij dat ik terug ben om het team weer te helpen en weer constant met de groep te trainen. Ook om beschikbaar te zijn voor de laatste vier finales."

Ook in de oefenwedstrijd tegen Excelsior maakte Trauner weer minuten. "Het is makkelijker om de hele wedstrijdvoorbereiding mee te maken, inclusief warming-up. Dat is altijd makkelijker dan later invallen. NEC speelde op een gegeven moment met veel aanvallers op het veld, dus het was behoorlijk chaotisch. Dan is het iets moeilijker om in een wedstrijd te komen. Ik vond het echt fijn om 45 minuten tegen Excelsior te spelen."

"Het was een goede wedstrijd voor veel spelers die terugkwamen, want ik denk dat het heel belangrijks is dat zoveel mogelijk spelers beschikbaar zijn voor de komende wedstrijden. We hebben iedere speler zo fit als mogelijk nodig", vervolgt de Oostenrijker. "Na het einde van vorig seizoen begon ik bij de nationale ploeg iets te voelen aan mijn achillespees. Daardoor was het niet mogelijk om wedstrijden te spelen bij het nationale team."

Tweede blessure bleek meeslepender

Trauner werkte in de zomer op de club aan zijn herstel, maar liep vervolgens een nieuwe blessure op. "We deden een korte revalidatie. Ik was vrij snel weer terug bij de groep in de voorbereiding, maar toen kwam er een moment waarop ik mijn knie licht verdraaide. In het begin was het niet helemaal duidelijk wat het precies was. Eerst hebben we het geprobeerd zonder operatie, maar na een paar weken merkten we dat we vastliepen."

"Toen is er gekeken in mijn knie. Vanaf dat moment zijn we langzaam en geleidelijk de belasting gaan opbouwen", vertelt de verdediger. In de zomer leek hij dus snel weer fit te zijn om te starten aan het seizoen, maar de tweede blessure is voor hem de boosdoener geweest. "We moesten onze weg daarin vinden en we probeerden verschillende dingen. We waren flexibel genoeg om over te schakelen en het op een andere manier te doen."

Aan het einde van de lange revalidatie liep Trauner aan tegen spierklachten, wat onderdeel was van het proces. "Uiteindelijk ben ik in de afgelopen weken er weer in geslaagd om weer echt volledig deel te nemen aan goede teamtrainingen. We controleren nog steeds mijn belastbaarheid, maar ik ben blij met waar we nu staan en ik hoop mijn fitheid nog verder te ontwikkelen."

"Het afgelopen jaar draaide vooral om veel tegenslagen. Er waren weken waarin ik me goed voelde en ik weer probeerde te lopen. Dan kreeg ik daar weer veel pijn, dus moesten we een stap terug doen. Ik heb altijd vertrouwen gehouden in de revalidatietrainer en de medische staf, omdat ik altijd het gevoel had dat ze echt hard nadachten over wat mij kon helpen. Ik weet dat deze casus voor hen ook ingewikkeld is geweest", besluit de Oostenrijker af.

Gedacht aan stoppen

Trauner heeft het mentaal heel zwaar gehad tijdens zijn revalidatie. "Eerlijk gezegd heb ik momenten gehad waarop ik dacht: 'ik weet niet hoe ik ooit weer moet spelen'. Misschien was het beter om te stoppen, maar er was altijd die hoop. Ik voelde dat het niet zo mocht zijn dat mijn laatste wedstrijd aan het einde van een seizoen was. Alles was daar nog goed en dan ineens zou ik niet meer kunnen voetballen. Dat was echt iets wat ik niet wilde accepteren."

"Ik heb geen mentale hulp gezocht of iets in die richting, maar ik denk wel dat het heel belangrijk was om mensen om mij heen te hebben, vooral binnen de medische staf. Mijn vrienden en familie zijn altijd heel geduldig gebleven en bleven er ook in geloven. Dat hielp mij ook om niet te stoppen met geloven in mezelf en in mijn lichaam. Natuurlijk ben ik wat vertrouwen kwijtgeraakt, maar dat is waar ik nu sta. Ik moet dat vertrouwen terugwinnen en dan kan ik weer volop spelen en het team helpen", sluit hij af.