FR12-column: Dit is geen incident meer, maar een terugkerend probleem

In deze columnreeks blikt FR12-lid Mathijs in een persoonlijke stijl gedurende het seizoen terug op de stand van zaken rondom Feyenoord. Persoonlijk, nuchter en altijd met het hart op de juiste plaats, al is dat soms met de handen in het haar.

Voor mijn gevoel klim ik de afgelopen acht columns alleen nog maar in de pen voor een stuk met een negatieve insteek. Week na week krijgen we genoeg voorgeschoteld om dood- en doodziek van te worden. De gifbeker moet tot de laatste druppel leeg, en de bodem is nog niet in zicht. Na 96 minuten tegen NEC had ik eindelijk weer eens het gevoel dat het onze kant op kon vallen, maar het bleek wederom niet zo te zijn. Vooral de manier waarop doet enorm veel pijn.

Ik houd er beslist niet van om naar de arbitrage te wijzen, maar ik ga het toch ongegeneerd doen. Het is toch niet uit te leggen waarom Sandler geen rode kaart krijgt, terwijl die in 99 van de 100 andere gevallen wel gegeven wordt. Zelfs na ingrijpen van de VAR besluit onze goedlachse vriend Gözübüyük dat een rode kaart niet op zijn plaats is, omdat de keeper in de buurt zou zijn. Dit is geen interpretatieverschil meer, dit is gewoon koppigheid. Deze man vindt zijn ego belangrijker dan de wedstrijd. En wij mogen de rekening betalen, met mogelijk directe plaatsing voor de Champions League-competitiefase als inzet.

Maar wat mij, en met mij velen, nog veel meer frustreert, is dat dit al de vierde arbitrale dwaling in vijf opeenvolgende wedstrijden is. Vier cruciale beslissingen: penaltymomenten van Moussa tegen NAC en Ajax, het penaltymoment van Ueda tegen Volendam en nu de niet gegeven rode kaart voor Sandler bij een doorgebroken actie van Ueda. Ik maak mezelf er gruwelijk kwaad over. Ook om het feit dat Ueda inmiddels de speler is die de meeste overtredingen tegen krijgt en waar niet voor gefloten wordt. Je moet je over het algemeen niet te druk maken om de scheidsrechter, maar deze serie kan op korte termijn hele vervelende gevolgen hebben.

Eén uitblinker tegen NEC

Maar goed, laten we ook naar onszelf kijken. Ik moet ook eerlijk zijn: ik keek enorm op tegen de uitwedstrijd tegen NEC en had een nederlaag al zo goed als ingecalculeerd. Wederom ben ik met flinke tegenzin voor de tv gaan zitten, om er vrij snel achter te komen dat het vuur bij NEC ditmaal ontbrak en we redelijk stand hielden. Hadj Moussa had ons tweemaal op een 0-2 voorsprong kunnen zetten, maar verzuimde dat door wederom twee keer voor eigen succes te gaan. Ja, hij maakt zijn goals, maar hoeveel punten kosten dit soort acties ons inmiddels? Dit is geen incident meer, maar een terugkerend probleem.

Ook de acties waarbij Deijl niets meer dan lucht dekt, worden me echt te veel. Los van zijn geniale blok in de eerste helft staat hij structureel niet in de buurt van zijn directe tegenstander. En om nog één ergernis te noemen: het meeverdedigen van Sliti en Tengstedt, of beter gezegd, het weigeren ervan. Als je het in zo’n belangrijke wedstrijd niet kunt opbrengen om in 17 minuten met alles wat je hebt mee te verdedigen, ben je het Feyenoord-shirt definitief onwaardig.

Om toch nog iets van licht in deze duisternis te vinden: Targhalline. Wat een verademing. Iemand die wel begrijpt wat er gevraagd wordt. Lopen, knokken, onderscheppen en vooruit denken, precies zoals El Ahmadi dat in zijn beste dagen ook deed. Een van de weinigen die je nog met plezier laat kijken. Laten we hopen dat hij iets van die mentaliteit kan overbrengen op de rest van de selectie voor de laatste vier wedstrijden. Als we deze tweede plek nog weggeven, en die kans is reëel, is het einde echt zoek.