Valente openhartig over jeugdtheater, kritiek en Feyenoord: ''Ik dóé het gewoon''

Luciano Valente heeft in zijn eerste seizoen bij Feyenoord kennisgemaakt met de druk die komt kijken bij spelen voor een topclub. De 22-jarige middenvelder kreeg te maken met hoge verwachtingen, veel aandacht en de nodige meningen van buitenaf. In het nieuwe Feyenoord Magazine blikt Valente terug op zijn opvallende verleden als jeugdacteur en vertelt hij hoe die ervaringen hem nog altijd helpen in zijn carrière als profvoetballer.

Lang voordat hij doorbrak in het betaald voetbal stond Valente regelmatig op het toneel. De middenvelder speelde als kind mee in de voorstelling 'Wel winnen, hè!' van de stichting Positief Coachen. Door het hele land trad hij op voor volle zalen. ''Toneelspelen was in die tijd wel een passie van mij. Ik ben daar op een aparte manier mee begonnen. Mijn broer Lorenzo speelde in de jeugd bij FC Groningen, zijn team was gevraagd om een kleine scène te spelen in deze voorstelling. Daarnaast hadden ze nog een jonger iemand nodig, dus zo kwam ik in beeld voor een kleine rol.''

Die eerste ervaring smaakte direct naar meer. ''De eerste keer dat ik op het toneel stond, ging het gelijk goed, toen werd me gevraagd of ik het vaker wilde doen. Vanaf dat moment werd mijn rol telkens iets groter en ging ik het zelf steeds leuker vinden. Uiteindelijk speelden we iets van veertig voorstellingen per jaar, door heel het land. Ik moest ook zingen en dansen. Als je het me nu vraagt, zou ik dat nooit meer doen, maar toen was ik heel makkelijk en vond ik het heel leuk.''

In de voorstelling speelde Valente een jonge voetballer die onder druk stond van zijn vader. ''Die vader wilde dat ik zo goed mogelijk presteerde, terwijl ik vooral voetbalde omdat ik het leuk vond. Dat werd een soort conflict in die voorstelling, en uiteindelijk kwam het weer goed. Ik vond het heel leuk om die rol te spelen, zeker omdat die ook een beetje leek op mijn eigen leven, want ik voetbalde zelf al. Na een jaar of twee kwam er een fase dat ik moest kiezen tussen theater of voetbal, het was niet meer te combineren. Toen heb ik voor dat laatste gekozen, want ik wilde altijd al voetballer worden.''

Toch sluit hij een toekomst op televisie niet uit. ''Maar als het met voetbal niks was geworden, was ik waarschijnlijk doorgegaan met acteren. Ik heb altijd nog het idee dat het tof zou zijn om ooit in een serie te spelen, mits het een rol is die dicht bij mezelf ligt. Het is heel gek, maar ik heb op het toneel staan nooit spannend gevonden. Ik was nooit verlegen, vond het niet eng om voor grote zalen te staan of voor mensen te spreken, dat ging me elke keer makkelijk af.''

''Toneelspelen heeft mij enorm geholpen met hoe ik nu ben, in interviews bijvoorbeeld. Ik zeg altijd wat ik denk, heb er geen moeite mee om mezelf te laten zien. Mijn ouders zijn ook zo, lekker open. Als ik ergens goed in ben, dan haal ik daar vertrouwen uit en wil ik dat laten zien. Eigenlijk interesseert de mening van andere mensen me dan niet veel, buiten die van familie en vrienden.''

Valente beseft dat aandacht en kritiek onvermijdelijk zijn op het hoogste niveau. ''Ik weet ook: hoe verder je komt met wat je doet en hoe beter je wordt, hoe meer mensen er een mening over gaan hebben. Dat moet je wel van je af kunnen zetten. Als je daar niet goed mee kan omgaan, kan het weleens heel lastig worden. Ik denk dat ik op het toneel stond met de gedachte: ik dóé het gewoon, ongeacht of je het leuk vindt of niet. En zo sta ik tegenwoordig ook op het veld.''

Tatoeage als boodschap

Een zichtbaar voorbeeld van die mentaliteit staat zelfs op zijn been getatoeëerd. De tekst 'take the risk or lose the chance' liet hij zetten rond zijn overstap naar Feyenoord. ''Ja, die tatoeage kwam voort uit het feit dat iedereen een mening had toen ik naar Feyenoord kwam, mensen vroegen zich af of ik het aan zou kunnen. Elke dag als ik Instagram opende, zag ik mijn eigen kop.''

Hoewel hij begrijpt dat er over hem wordt gesproken, probeert hij daar nuchter mee om te gaan. ''Je kunt wel zeggen dat je zo'n bericht dan niet leest en dat je direct verder scrolt, maar in de praktijk doe je dat niet. Ik wist dat ik altijd kon terugvallen op mijn ouders en dat kan ik nu nog steeds. Dat is een heel veilige manier om jezelf te laten zien, om dingen te doen die je leuk vindt. En als je dan een keer faalt, dan hoort dat erbij. Zo staan wij er thuis allemaal in, het gaat nooit alleen maar goed in het leven.''

Met die instelling maakte hij vorig jaar de stap naar Rotterdam. ''Het begint ermee dat je veel vertrouwen hebt in jezelf en wat je gaat doen. Ik had zelf voor dit seizoen bijvoorbeeld heel veel vertrouwen in mijn stap naar Feyenoord. Ik vind wel dat je ertegen moet kunnen als mensen wat over je zeggen, je moet het allemaal niet te serieus nemen.''