De voetbalschool van Ruben Schaken

Ruben Schaken die niet langs zijn tegenstander snelt, maar met dozen sportdrank sjouwt, pylonnetjes neerzet en aanwijzingen geeft aan achtjarige spelertjes. Sp!ts ging op bezoek bij de voetbalschool van de Feyenoorder.

Het complex van SV Lelystad’67 ligt er verlaten bij. Niets wijst erop dat hier over drie kwartier meer dan dertig kinderen op het kunstgras voetballes zullen krijgen van een profvoetballer. De kantine en kleedkamers zitten op slot, de parkeerplaats is leeg.

Een paar minuten later komt er een auto aangescheurd, die voor de poort tot stilstand komt. Het portier van de bijrijder zwaait open en een klein jochie in sportkleding klimt uit de auto. Hij zwaait naar zijn moeder, doet een rugzak om en gaat aan een van de picknicktafels op het terrein zitten. Het is de 11-jarige Oussama Selouani, die in D4 van SV Lelystad’67 zit.

Trucjes
„Ja, ik krijg straks training van Ruben Schaken”, zegt het ventje, dat duidelijk aan het spraakwater heeft gezeten. „Ik ben voor PSV, dus ik had ook wel Zakaria Labyad als trainer willen hebben. Maar Feyenoord is mijn tweede club, dus ik vind het heel leuk om dingen van Ruben Schaken te leren. Altijd leuk om met een prof die veel ervaring heeft te voetballen. Hij heeft me tot nu toe geleerd hoe ik een bal goed kan aannemen, dat ik in balbezit de tijd moet nemen en hoe ik harder kan schieten. En natuurlijk een paar trucjes, dat vond ik het leukste onderdeel. Ik ben blij dat ik van mijn ouders naar de voetbalschool van Ruben Schaken mag, want ik wil graag beter worden.”

Terwijl de kleine Oussama niet uitgepraat raakt over zijn nieuwe leermeester, druppelen steeds meer kinderen en ouders het complex op. Alle spelers hebben dezelfde sokken, broekjes, shirts, trainingsjacks en rugzakjes gekregen. „Tja, als je het doet, moet je het goed doen”, lacht Schaken als hij iets later dan gepland uit zijn stationwagon stapt. Op de achterbank zitten zijn assistenten en de kofferbak is gevuld met sportkleding, dozen AA-drink en zo’n veertig ballen.

De buitenspeler van Feyenoord sjouwt zich een ongeluk en krijgt intussen van enkele ouders te horen dat hun zoontje ziek of geblesseerd is. Oh, en of hij nog een shirt in de maat M heeft. „Sorry, het is een beetje hectisch zoals je ziet”, verontschuldigd Schaken zich als hij even later aanschuift. Elke vrijdag is hij zo’n vijf uur kwijt aan zijn nieuwe hobby. „In het begin heb ik me daarin wel een beetje vergist. Het is veel meer dan alleen op het veld staan. Ik bereid de trainingen eerst voor en na de oefensessies werk ik thuis de beoordelingen uit en pas daar de nieuwe oefenstof op aan. Inmiddels heb ik mijn draai behoorlijk gevonden en wordt het steeds leuker.”

Voordeel
Toen Schaken vorig seizoen langdurig geblesseerd raakte, kwam hij op het idee een voetbalschool te beginnen. „Het had zomaar het eind van mijn carrière kunnen betekenen, dus begon ik alles op een rij te zetten. Als snel kwam naar voren dat ik iets met kinderen wilde doen.” Dus klopte de 29-jarige aanvaller in zijn woonplaats aan bij SV Lelystad’67 om te vragen of hij een van de velden en de kleedkamers mocht gebruiken. „Dan merk je dat het een voordeel is dat je speler van Feyenoord bent, deuren gaan dan gemakkelijker voor je open.”

Direct liep het storm en meldden 32 kinderen zich aan voor de trainingen onder leiding van Schaken, die inmiddels met een wachtlijst werkt. In de leeftijdscategorie 8-16 jaar mag iedereen zich aanmelden, ook als talent ver te zoeken is. Dat blijkt als Schaken en zijn pupillen op het veld staan. Het ene jongetje haalt soepel de bal onder zijn voet door, voordat hij snoeihard op het kleine ijzeren doeltje schiet. Een ander ventje laat de bal constant van zijn voet springen en zijn puntertje kan nauwelijks een schot genoemd worden.

Met engelengeduld blijft Schaken aanwijzingen geven aan de jongste kinderen op het veld. „Klasse Noah, goed gedaan. De bal is je vriend en het maakt niet uit als het even niet lukt. Daarom zijn we aan het trainen. Vonden jullie deze oefeningen moeilijk, viel wel mee hè?” Halverwege de training neemt Schaken een iets oudere groep onder zijn hoede. Zijn toon blijft positief, maar hij vertelt ze wel af en toe de waarheid als een kaats mislukt of een bal ver over het doel verdwijnt. „Het is lastig om met de jeugd te werken”, aldus de Feyenoorder. „Ze vinden het moeilijk lang de concentratie vast te houden. Vooral de pubertjes van 14, 15 en 16 jaar oud kunnen opstandig zijn. Toch hebben ze respect voor me, omdat ik een profvoetballer ben. Tegen de plaatselijke groenteboer die hen traint hebben ze een grote mond, maar bij mij houden ze die dicht.”

Kater
Zelf heeft Schaken behoorlijk turbulente jaren meegemaakt in zijn loopbaan. Als speler van Cambuur Leeuwarden en BV Veendam zette hij graag de bloemetjes buiten en kwam het wel eens voor dat hij met een enorme kater op de ochtendtraining verscheen. „Ik houd die jongens voor dat ze niet alleen maar goed moeten kunnen voetballen om de top te bereiken, maar dat ze ook mentaal sterk in hun schoenen moeten staan. Ik schotel ze niet mijn hele levensverhaal voor, maar ik vertel op een speelse manier welke fouten ik heb gemaakt en dat zij niet in die valkuilen moeten vallen.”

Na zijn loopbaan als speler wil hij hoe dan ook kinderen blijven trainen. Wellicht niet als voortrekker van een voetbalschool, maar als jeugdtrainer. Daarna ziet hij wel. „Maar jij weet ook hoe dat gaat met trainers. Dan gaat het vanzelf kriebelen en wil je ook aan het grote werk beginnen. Wie weet of het vak van hoofdcoach voor mij is weggelegd. Voorlopig blijf ik me op de kinderen richten.”