Het schijnt prachtig te zijn om van dichtbij een woedeuitbarsting van Leo Beenhakker mee te maken. Overslaande stem, krachttermen en slaande deuren behoren allemaal tot het repertoire van de inmiddels 67-jarige technisch directeur van Feyenoord. Niet zo lang geleden vertelde een ooggetuige me hoe Leo deze zomer had gereageerd toen de raad van commissarissen en enkele mogelijke geldschieters hem duidelijk hadden gemaakt dat er financieel eigenlijk niets mogelijk was bij Feyenoord.

Met de woorden 'weten jullie dan niet met wie jullie te maken hebben!' had Beenhakker luid schreeuwend het pand verlaten. Om daar enkele dagen later in alle kalmte over te zeggen: 'Ach, ik ben nou eenmaal een emotioneel mens.'

Afgelopen maandag verliep het ongetwijfeld net zo toen Leo te horen kreeg dat de deal met spits Wanderson op het laatste moment niet doorging. Leo was er helemaal klaar mee en alleen zijn band met Mario hield hem nog in de Kuip. Heerlijk pathetische teksten van de man die onlangs nog liet optekenen minder primair te reageren.

Al is zijn onmacht begrijpelijk, want al zijn scoutingstripjes hebben - een container airmiles daargelaten - nog weinig opgeleverd. Terwijl Leo zich helemaal suflult. In december riep hij in VI dat hij nog nooit een speler heeft gehaald die hij niet in zijn ogen heeft gekeken.

Het is echter niet te hopen dat zijn ogen hem in de steek beginnen te laten, want tot nu toe stelt Cissé erg teleur en speelt Babovic nauwelijks. Natuurlijk kost de middenvelder Feyenoord niets, maar bij zijn komst had Beenhakker aan een blik voldoende: dit is een winnaar. Bij Aleksander Ignatovic had Leo waarschijnlijk een vuiltje in zijn oog.

Gelukkig zorgt Mario Been ervoor dat dit allemaal niet zo opvalt. Onder Been draait Feyenoord namelijk uitstekend en dat is in grote mate toe te schrijven aan de coach. Ondertussen blijft Beenhakker bouwen aan schaduwelftallen en roept hij steeds: 'Zodra het kan, sla ik toe.'

Er kan alleen niets. Tot grote frustratie van de technisch directeur, die voor het stevige salaris dat hij naast zijn AOW bij Feyenoord opstrijkt graag iets voor mekaar wil krijgen.

Misschien moet hij net als Martin Jol zijn eigen portemonnee maar trekken. De coach van Ajax betaalde vorige week zelf de reis- en verblijfkosten van de Hongaarse spits Rudolf en zijn zaakwaarnemer, maar zag tot zijn onmacht en woede de deal toch afketsen. Ondanks de 'schappelijke' prijs van 350.000 euro - plus een goed salaris natuurlijk. Zelfs bij Ajax lijkt de waanzin voorbij.

Ter illustratie van deze waanzin: Luque heeft Ajax de afgelopen drie jaar met loon en tekengeld veertien miljoen (!) euro gekost, zo begreep ik van een goed ingevoerde collega.
 
Dat ze bij Feyenoord in de huidige situa tie zo voorzichtig zijn, is helemaal begrijpelijk. Wanderson werd door SC Heerenveen zelfs te licht bevonden. Hoewel hij er in 57 wedstrijden 28 inlegde, werd hij daar niet zozeer als spits, maar meer als vormgever gezien. Bovendien vonden de scouts hem minder dan Alves of Ari.

De transfersom van drie miljoen euro, plus de meer dan vijf ton salaris die hij als niet-EU speler moest kosten, vonden ze in Friesland te gortig. Het was ook maar de vraag of hij in het arbeidsintensieve concept van Feyenoord zou passen.

Beenhakker zag dat anders. De man die zijn liefde voor Feyenoord als 'onbeschrijfelijk' typeert, zal de komende tijd echter weinig kunnen doen op al zijn tripjes. 'Wat scheelt is dat ik goed tegen mezelf kan lullen,' zei Beenhakker enkele weken geleden in Sportweek. Gelukkig maar, want dat zal hij de komende tijd moeten blijven doen.

Wilfred Genee