Het seizoen is afgelopen en de internationals genieten al van hun welverdiende vakantie. De rest van de spelersgroep moet nog twee keer komen opdagen op de velden van Varkenoord en dan kunnen ook zij rustig op zoek gaan naar de zon. Deze zomer zal onze nieuwsvoorziening gedomineerd worden door twee thema's: contractverlengingen & transfers en de eeuwig lijkende discussie over een nieuw stadion. Terugblikken op het seizoen is via de diverse topics al gedaan en vandaag willen wij dan ook terugblikken op de Kuip. Want of je nu een voor- of tegenstander van een nieuw stadion bent: De Kuip is het mooiste stadion van de wereld! Het thema: uw eerste bezoek aan De Kuip.
Vandaag het verhaal van onze fotograaf Patrick:
'We praten hier over een stadion dat geopend is in 1937. Een stadion waar tweewekelijks tienduizenden supporters naartoe gaan. Waar we triomfen hebben gevierd en waar we hebben uitgehuild. Het stadion met haar vier lichtmasten boven de Kuip uitstekend. Het stadion waar we zo van houden. Het stadion waar we allemaal voor de eerste keer geweest zijn. De eerste keer die we nooit zullen vergeten.
Mijn eerste keer was samen met mijn opa. Ik gok dat ik zelf een jaar of 6 geweest ben. Mijn opa had een seizoenkaart op vak U. En telkens als mijn opa naar het stadion ging dan kwam hij daarna even bij ons langs. Altijd hing ik dan aan zijn lippen om naar de mooie verhalen te luisteren die hij telkens weer vertelde. Over de lichten tijdens een avon wedstrijd, over de velen mensen die het ‘Hand in Hand’ door het stadion zongen. En altijd vroeg ik weer of ik de volgende keer mee mocht. Telkens was zijn antwoord: ‘Als je later groot bent, dan mag je mee’.
Die ene keer was het niet anders. Mijn opa kwam na de wedstrijd van Feyenoord bij ons thuis, maar deze keer ging het anders dan anders. Toen hij binnenstapte hield hij twee witte papiertjes omhoog met de vraag of ik de volgende keer mee wilde naar het stadion. Stuiterend vloog ik door de woonkamer heen, ik ging mee naar HET Feyenoord-stadion, dat grote stadion van de radio.
In mijn gedachte leek het wel jaren te duren voor het die dag was, in werkelijkheid waren het nog geen 3 dagen. Op school was ik niet te houden en toen wij om 12 uur naar huis gingen (het moet dus een woensdagmiddag zijn geweest) wilde ik meteen naar het stadion. Maar zover was het nog niet. Toen mijn opa die avond bij ons thuis kwam werd er niet gegeten, ik ging samen met mijn opa door naar de Kuip, ‘we eten daar wel wat’ kan ik mij nog herinneren. We stappen op de tram en rijden richting de Kuip. Onderweg komen er steeds meer en meer mensen de tram in en ik vroeg aan iedereen waar hij of zij heenging. Telkens was het antwoord: ‘Naar Feyenoord’. De verhalen van mijn opa waren dus waar. Het was echt zo druk.
Aangekomen bij de tramhalte kreeg ik de taak om goed op de strippenkaart te passen, anders konden we niet terug. Op het dijkje aangekomen zag ik de grote lichtmasten al volop schijnen. Wat een aanblik. We lopen naar het voorplein waar ik een grote zak patat in mijn handen gedrukt krijg: ‘Eet maar lekker op’, was de boodschap. Ondertussen liepen we door het grote hek en ik mag van de meneer bij de poort gelijk doorlopen naar binnen.
We lopen onder de tribunes door, het zonnetje zie ik achter mij wegzakken en het begint steeds donkerder te worden. Maar ook steeds drukker. We beklimmen een trap en ik mocht een plekje uitzoeken op de tribune. De spelers komen het veld op en krijgen een luid applaus van de mensen rechts van mij, mijn opa gaat ook staan en klapt heel hard in zijn handen. Het ‘Hand in Hand Kameraden, Hand in Hand voor Feyenoord één’ klinkt door het stadion.
Als de spelers weer terug naar binnen zijn gaat mijn opa even de tribune af om wat te drinken te halen. Even later komt hij terug met voor hem een grote beker bier en ik krijg een chocolademelk met een gevulde koek. Ik hoor hem nog mopperen: ‘drie gulden vijftig, wat een boeven’. Als even later de spelerstunnel open gaat, gaat het hele stadion staan en klinkt er nog vele malen luider het ‘Hand in Hand’.
Veel heb ik niet van de wedstrijd meegekregen. Ik was te druk met alles om mij heen, met het stadion, de lichtmasten, het gezang wat maar niet op hield. Ook is er 3x gejuicht. Het zal dus 3-0 geworden zijn, welke tegenstander het was en wie de doelpuntenmakers zijn weet ik niet meer, maar ik weet wel dat het een geweldige avond was.
Mijn opa heeft altijd een seizoenkaart op vak U gehad, hij vertelde mij ooit dat hij altijd op rij 12 zat. ‘Dat bracht geluk’. Jaren later, 2013, mijn opa is al een paar jaren niet meer, ik heb nu zelf een aantal jaren een seizoenkaart op vak U, het vak van mijn opa. Het vak waar ik mijn eerste wedstrijd gezien heb. Op rij 12, want dat brengt geluk.
Er is de afgelopen jaren flink wat discussie ontstaan over de Kuip. Verbouwen of nieuwbouw, wel of geen dak. Ik ben zelf voor een verbouwing, maar of je nu voor of tegen nieuwbouw bent, laten we de Kuip in haar waarde laten, laten we de Kuip niet afschrijven als een ‘hoop verrot metaal wat naar de schroothoop moet’. Want de Kuip is nog steeds het mooiste stadion van de wereld, dat stadion waar we allemaal voor de eerste keer betoverd werden, en daar kan niets of niemand iets aan veranderen.'
Wat is uw herinnering aan uw eerste bezoek aan De Kuip?
Plaats reactie
Je bekijkt nu de reacties waarvoor je een notificatie hebt ontvangen, wil je alle reacties bij dit artikel zien, klik dan op onderstaande knop.
Bekijk alle reacties